ZSUHiG --> Szkolna Akademia Mody --> Kobiety pracujące

Kobiety pracujące

E-mail Print
There are no translations available.

Moda kobiet pracujących 1910 – 1914 r.

Charakterystyka ubioru.

Już w okresie mody secesyjnej pojawiały się ruchy emancypacyjne kobiet. Nieliczne kobiety kształciły się i pracowały. Te, które usiłowały żyć samodzielnie nie budziły uznania ogółu. Potrzebny był wówczas ubiór dostosowany do nowej sytuacji kobiet. W nowych modelach odrzucono przede wszystkim gorsety, a następnie nieodpowiednie do pracy fasony i ozdoby. Ubiór stał się funkcjonalny. Weszły w modę spódnice rozkloszowane od pasa, krótsze, około 15 cm od ziemi, wygodne żakiety kostiumowe, często zapinane pod szyją, z nieco rozkloszowaną baskiną oraz małe kapelusze lub czapki z uproszczonym przybraniem.


W danym okresie ideałem była kobieta o cerze białej i matowej, włosach kasztanowych, biorąca udział w seansach spirytystycznych i jaśniejąca anielskością. Kobiety od wczesnych lat starały się robić wrażenie dojrzałych i doświadczonych. Blada, posągowa i melancholijna kobieta, ubrana w przejrzyste gazy i muśliny, utrzymywała swój pokój w jasnych barwach, gdzie wszystko było stonowane i pastelowe. Sport niewiele wówczas zajmował kobiecie czasu; wolała bawić się i być kochaną. Niemniej w tym okresie zaczynał już dość wyraźnie występować wpływ ubiorów sportowych na modę, w związku z czym zaznaczył się zwrot ku swobodzie i prostocie. Tren zanikał, buty stały się lżejsze i zastąpiły je różnorodne pantofelki. Kobiety, zmęczone niewolą gorsetów, chętnie pozbywały się straszliwego ucisku w pasie. Pojawiło się wiele różnych form ubiorów. Nowe formy nie tylko nie podkreślały już zasadniczej budowy anatomicznej, jak to miało miejsce w latach 1901-1907, ale nieśmiało próbowały ją tuszować.
Moda stawała się co raz bardziej nieokreślona. Charakteryzowała ją miękkość linii, podkreślająca naturalną wysmukłość sylwetki, nadająca jej w dalszym ciągu charakter kobiecy.

 Miękkie, powiewne i lekkie tkaniny, spływające do dołu i układające się swobodnie, nadawały specjalny charakter który określano wówczas jako „mode lingerie”

Talia podniosła się wysoko, wielkie rękawy zniknęły. Asymetria była jedną z podstaw ówczesnej kompozycji. Używano tkanin drogocennych, barwnych, przejrzystych, o bajecznej ornamentacji.

Fryzury

Uczesanie stało się skromniejsze, włosy zsunięto na tył głowy, odrzucono podkładki, podpórki i fałszywe podłożenia, a głowę przewiązywano kolorową opaską, do której czasem przypinano jedno wysokie sterczące pióro. W tym czasie modne było także uczesanie tworzące rodzaj hełmu, zwane „en courage”. Do utrzymania fryzury służyły grzebienie, wpinane w sposób możliwie najmniej widoczny.

 

Dodatki

 

Kapelusze. Przy niższych fryzurach kapelusze nasuwano głębiej na głowę, opierając je na koku. Główka kapelusza była wówczas bardzo duża. Ronda, wzniesione poprzednio brzegami ku górze.
Do modnych nakryć głowy należał beret „Rembrandt” oraz kapelusz zwany „szarlotką” (od Charlotte Corday), wykonany z białego batystu lub tiulu i ozdobiony szydełkowymi gwiazdkami.

art1

1.) kostium spacerowy 1912 r.

2.) strojna suknia 1912 r.

3.) suknia spacerowa 1913 r.

4.) sportowy płaszcz angielski 1914 r.

Ilustracje: Alina Dziekońska-Kozłowska „Moda kobieca XX wieku”

 

Przeszukaj stronę

Polish (Poland)English (United Kingdom)Deutsch (DE-CH-AT)